Hundakúnstir

Eins og ég hef nefnt áður hefur Bella verið í harðri samkeppni við tölvuna og heimalærdóm síðustu vikur. Hún hefur prófað ýmsar aðferðir til þess að ná yfirhöndinni en ekkert var að virka almennilega hjá blessuninni.

Það að setjast á tærnar á mér og stinga hausnum upp fyrir framan tölvuna gaf aðeins af sér klapp á hausinn og beiðni um að hún færði sig. Að labba dæsandi fram og aftur fyrir framan stofuborðið (verð að læra þar af því það er ekki pláss fyrir skrifborð) endaði yfirleitt með fyrirskipun um að fara og leggjast einhversstaðar. Að fara nöldrandi (ég get svarið fyrir það hundurinn gefur frá sér nöldurhljóð) inn í rúm í fýlu gaf bara engin viðbrögð yfirleitt, nema hlátur stundum.

En í síðustu viku fékk Bella nýja hugmynd sem hún hefur verið að þróa. Ég veit ekkert hvaðan hún fékk hana en hún virðist í grundvallaratriðum byggjast á dáleiðslu.

Hún tók upp á því að setjast við endann á stofuborðinu þannig að hausinn á henni er nokkurn veginn við hliðina á tölvunni og svo situr hún og starir á mig. Fyrst var þolinmæðin hjá henni ekki mikil og hún gafst fljótlega upp ef ég reyndi að horfa ekki á hana. Hún sá samt alveg að þetta er einstaklega truflandi, fór að smá lengja tímann og viti menn þetta alveg svínvirkar.

Á Sunnudaginn var ég allt í einu komin hálfa leið í sjoppuna með Bellu í eftirdragi, eða öfugt, á leiðinni að kaupa shake. Hef ekki hugmynd um afhverju.

Mánudag var ég komin út í garð í hífandi roki að spila fótbolta við Bellu. Leiktími var styttur í korter, en samt.

Fullkomnun nýju hugmyndarinnar var hins vegar náð í dag þegar ég arkaði niður að tjörn, með Bellu, í ausandi rigningu að skoða bra bra. Meira en klukkutíma seinna vorum við komnar heim, holdvotar, og ég fékk ekki einu sinni shake í þetta skiptið.