Loksins. Átta tíma svefn

Í nótt leyfði ég mér að sofa í alveg heila 8 klukkutíma. Þetta þætti kannski ekki stórviðburður á flestum öðrum barnlausum heimilum en í augnablikinu er þetta algjör lúxus heima hjá mér. Síðustu vikur hafa liðið hjá í hálfgerðri svefnleysismóðu og eilífum hugsunum um næsta verkefni sem þarf að skila í ýmsum námsgreinum og svo er náttúrulega vinnan líka. Ég held ég sé að öðlast fullkominn skilning á hugtakinu "að lesa yfir sig".
En sem sagt í nótt létum við Bella verkefni vera verkefni. Við sendum húsbóndann út með vinunum og fórum í rúmið með bók sem hefur nákvæmlega ekkert með skólann að gera. Það er ekkert betra en Discworld þegar maður þarf að halda þeim fáu heilasellum sem eru vakandi frá því að snúast í kringum sjálfan sig.
Bella fékk stórt grísaeyra að japla á þó að það væri tæknilega séð ekki laugardagur ennþá og lá hæstánægð með mömmu sín uppí rúmi. Ég er nokkuð viss um að á hennar mælikvarða var þetta næstum því himnaríki. Öll samkeppni tímabundið þurrkuð út. Engin fartölva sjáanleg og enginn pabbi að segja henni að voffar eigi að vera á gólfinu. Síminn var meira að segja skilinn eftir inni í stofu til þess að koma í veg fyrir freistingar eins og að stilla vekjaraklukkuna á einhvern bjánalegann tíma.
Eftir langan og góðan svefn vöknuðum við við að einhver var að banka upp á. Þetta var í sjálfu sér líka stórviðburður af því að það virðist enginn leggja leið sína í miðbæinn þessa dagana nema maður hafi sent út boðskort. Líklega eru allir hræddir við skapvonskuna sem fylgir svefnleysinu. Betra að láta Ástu bara vera í friði fram að jólum, þá er kannski hægt að tala við hana án þess að hún urri á mann.
En allavega voru tvær frænkur mínar mættar á svæðið og ég fékk strax illan grun um að ég hefði misst af einhverju. Eftir að hafa hlustað á skammarræðu um af hverju maður mæti ekki einu sinni þegar maður nú á annað borð býr tveim götum frá Laugaveginum, alveg ófyrirgefanlegt að sýna ekki stuðning og hvort ég hafi verið að djamma í gær og þess vegna ekki drattast fram úr rann upp fyrir mér ljós. Við Bella MISSTUM af hinni árlegu hundagöngu HRFÍ niður laugaveginn. Við sem höfum mætt á hverju ári síðan við fluttum heim til Íslands fyrir 5 árum síðan.
Bella greyið var alveg miður sín af skúffelsi. Tækifærið til að þefa af örugglega hundrað rössum runnið henni úr greypum af því að mamma er alltaf að gera einhver verkefni eða að vinna og gleymdi alveg að athuga hvenær gangan færi fram í ár. Ég sá alveg á henni að hún var við það að orga yfir þessu öllu saman. Við skelltum aulakaffi (instant) í frænkurnar og sendum þær heim, fundum annað grísaeyra sem plástur á sárið og röltum okkur inn í rúm aftur. Svefn er sko alls ekki ofmetinn.