Erfið helgi

Nú er maður loksins komin á síðustu metrana á þessari önn. Bara tvö stór verkefni eftir. Bellu til mikillar ánægju hefur síðasta vika verið frekar afslöppuð vegna þess að skilin eru ekki yfirvofandi fyrr en 9. og 10. desember. Við höfum þrætt miðbæinn á nóttunni í glugga/stauraskoðunarferðum og meira að segja dröslast út fyrir bæinn til þess að fara í frisbee.

Að vísu átti hún erfiða helgi blessunin. Á laugardaginn fór ég á tónleika með Kim Larsen og eins og alltaf eftir góða tónleika varð ég að hlusta á bestu lögin aftur þegar heim var komið. Kim var skellt inn á tölvuna og rokkaði á meðan ég reyndi að fá einhvern botn í html-kóðun. Eftir nokkurn tíma kom Bella sármóðguð og með stýrurnar í augunum innan úr svefnherbergi með svip sem benti til þess að hún væri hér með komin með alveg nóg af dönsku í bili og væri tilbúin til þess að prófa eyrnatappa til þess að fá einhvern svefnfrið. Eftir að hún hafði setið fyrir framan stofuborðið með "mamma farðu að lúlla" svipinn í nokkurn tíma gaf ég mig og við röltum inn í rúm.

Á sunnudag var Bellupabbi lasinn og lá á sófanum með tilheyrandi stunum og kveinum. Fyrst þurfti Bella að sitja og fylgjast með að hann væri alveg örugglega ekki að kafna af því að hann hraut svo hátt. Hún ætlaði líka að fara upp í sófa til þess að hlýja honum á fótunum og sendi mér "þér er alveg sama um pabba" svipinn þegar ég rak hana niður með harðri hendi. Þegar hann vaknaði af svefninum þurfti hún að kyssa hann bak og fyrir og náði meira að segja í Teddy til að lána honum meðan hann var svona lasinn. Þegar pabbi sýndi ekki mikil viðbrögð við Teddy og sofnaði aftur ákvað hún að hann þyrfti kannski meira dót til þess að líða betur. Allavega sýndist mér hún hafa dundað sér við að leita uppi ýmsa bangsa, bolta og bein sem hún hlóð ofan á pabba sinn í sófanum meðan ég var að lesa aðferðafræði inni í svefnherbergi. Því miður var pabbi bara alls ekki ánægður með að lúlla ofan á einhverju beini og Bella greyið fékk lítið annað en skammir fyrir alla vinnuna. Eftir það var hún frekar fúl og lét þennan óþakkláta kall bara eiga sig. Miklu betra að fara bara inn í rúm og leggja sig fyrst það er laust hjá mömmu og bókinni.

Aftur í þurrkarann

Við Bella ákváðum í gærkvöldi að ráðast á glugga og rimlagardínur í stofunni þrátt fyrir að jólin verði í BYKO í ár. Gardínurnar voru teknar niður og hengdar inn í sturtuklefa þar sem þær fengu fituleysir og sturtu á eftir og gluggarnir voru þvegnir og pússaðir í millitíðinni.

Þar sem tíminn fyrir ljósin er að nálgast með ógnarhraða fórum við líka og náðum í jólaseríurnar og komum þeim fyrir í gluggunum fyrst gardínurnar voru komnar niður á annað borð.

Ég sá um vinnuna meðan Bella og Teddy fylgdust með og þetta skot gekk allt saman. Að vísu komu upp vandamál með hundalappir flæktar í seríum sem ég var búin að greiða úr á gólfinu og það þurfti að útskýra fyrir þeim báðum að jólaseríur væru ekki til þess að liggja á en annars gekk þetta nokkurn vegin áfallalaust. Allavega þangað til ég var búin með fyrsta gluggan og fór inn á bað til að skola næstu gardínu.

Vaskafatið með sápuvatni frá gluggaþvottinum stóð á stofugólfinu og einhverra hluta vegna virðist fröken Bella hafa alveg nauðsynlega þurft að leifa Teddy að líta ofan í það. Ég missi gardínu á gólfið í sturtuklefanum og Bellu virðist hafa brugðið svo mikið að hún missti Teddy beint ofan í vaskafatið. Sem betur fer fór hún ekki út í björgunaraðgerðir sjálf en beið pent horfandi ofan í fatið þangað til ég kom á vettvang nokkrum mínútum seinna. Teddy greyið var á þessum punkti orðinn það blautur að það var ekki um annað að ræða en að skella honum í þurrkarann í 10 mínútur.

Það varð náttúrulega nokkur dramatík í kringum þurrkunina og Bella var alveg sármóðguð yfir meðferðinni á Teddy en sem betur fer var hægt að bjarga öllu saman með grísaeyra.

Jólaundirbúningspanik

Við Bella vorum alveg afskaplega sprækar í morgun og ákváðum að smyrja samlokur handa pabba til að hafa með í vinnuna. Bella sá um gæðaeftilrlitið og ég smurði. Þegar það var búið rákum við kallinn af stað og fórum sjálfar út í labbitúr.

Við stálumst til að trítla smá spöl niður Laugaveginn (hundar alveg bannaðir) og allt í einu tók ég eftir að það er búið að skreyta helstu verslunargötur bæjarins. Þetta orsakaði þó nokkra panik hjá heilasellunum af því að þær voru einhvernvegin vissar um að við værum ennþá í byrjun nóvember og voru ekkert komnar að þessu vandamáli. Nú fóru hins vegar alls konar skilaboð um glugga/gardínuþvotta og jólaseríur að skjótast fram og tilbaka í kollinum á mér. Bella var upptekin við að skoða staura af ýmsum stærðum og gerðum og enga samúð að fá frá þeirri hendi. Enda þarf hún ekki að gera annað en að fara í gegnum jólakassana og athuga hvort þar leynist eitthvað ætilegt.

Við veltum málinu fyrir okkur á leiðinni heim og fengum ekki alveg séð hvernig við ættum að hafa tíma fyrir þetta allt saman. Lausnin lá hins vegar á dyramottunni þegar við komum heim. "Jólin eru í BYKO" blasti við okkur. Þá þurfum við náttúrulega ekkert að vera að hafa áhyggjur af þeim fyrst þau eru bara þar.

Miklar áhyggjur búnar

Bella hefur nú náð sér eftir hrakföll Teddys. Hún var að vísu ekkert voðalega hrifin af lyktinni af honum (ojj, sápa) fyrst en eftir að hafa druslast með hann úti í smá stund varð hann víst alveg eins og hann átti að sér. Hann er hér með fluttur upp í rúm líka. Vona bara innilega að boltarnir fylgi ekki á eftir.

Miklar áhyggjur

Bella greyið situr á þessu augnabliki fyrir framan þurrkarann og er að farast úr áhyggjum. Ég er búin að reyna að útskýra fyrir henni að þetta eigi ekki eftir að hafa nein skaðleg áhrif og að þetta sé henni sjálfri að kenna af því hún skilur dótið sitt eftir úti. Þarna situr hún nú samt og fylgist með þurrkaranum með áhyggjusvip, alveg eins og hún fylgdist með þvottavélinni fyrir klukkutíma síðan. Hún sendir mér augnaráð sem skiptir á milli, "þú ert svo vond, mamma" og "já en, hann gerði ekki neitt", ef ég lít inn á bað.

Ástæðan fyrir þessu öllu saman er að Teddy, bangsi, keyptur í Ikea í sumar, fannst mjög skítugur í bakgarðinum fyrr í dag og þótti ekki húsum hæfur fyrr en eftir langt bað. Bellu til mikillar skelfingar var hann fyrst settur í þvottavélina og látinn veltast þar um í 45 mín. Eftir stutta gleði yfir að hann virtist laus úr fangelsinu varð skelfingin enn meiri þegar hún þurfti að horfa á eftir honum inn í þurrkarann. Ekki einu sinni hljóðið í pabba hennar að borða kex inni í stofu virðist skipta máli í augnablikinu.

Maður verður bara að vona að hún verði ánægð með Teddy þegar hann losnar út. Ef ekki þarf ég að fara að leita að hundasálfræðing með sérhæfingu í áfallahjálp.

Sorrý mamma, ekkert pláss

Þar sem að sá tími sem ég hef varið í svefn upp á síðkastið hefur verið takmarkaður hefur Bella ákveðið að hún sé flutt úr bælinu sínu á gólfinu og upp í rúm.
Þó að hún reyni að halda því fram að það sé næstum eingöngu vegna vorkunsemi, það er nefnilega svo leiðinlegt fyrir pabba að vera aleinn í svona stóru rúmi, hef ég grun um að það sé meira þægindanna vegna.

Hundakúnstir

Eins og ég hef nefnt áður hefur Bella verið í harðri samkeppni við tölvuna og heimalærdóm síðustu vikur. Hún hefur prófað ýmsar aðferðir til þess að ná yfirhöndinni en ekkert var að virka almennilega hjá blessuninni.

Það að setjast á tærnar á mér og stinga hausnum upp fyrir framan tölvuna gaf aðeins af sér klapp á hausinn og beiðni um að hún færði sig. Að labba dæsandi fram og aftur fyrir framan stofuborðið (verð að læra þar af því það er ekki pláss fyrir skrifborð) endaði yfirleitt með fyrirskipun um að fara og leggjast einhversstaðar. Að fara nöldrandi (ég get svarið fyrir það hundurinn gefur frá sér nöldurhljóð) inn í rúm í fýlu gaf bara engin viðbrögð yfirleitt, nema hlátur stundum.

En í síðustu viku fékk Bella nýja hugmynd sem hún hefur verið að þróa. Ég veit ekkert hvaðan hún fékk hana en hún virðist í grundvallaratriðum byggjast á dáleiðslu.

Hún tók upp á því að setjast við endann á stofuborðinu þannig að hausinn á henni er nokkurn veginn við hliðina á tölvunni og svo situr hún og starir á mig. Fyrst var þolinmæðin hjá henni ekki mikil og hún gafst fljótlega upp ef ég reyndi að horfa ekki á hana. Hún sá samt alveg að þetta er einstaklega truflandi, fór að smá lengja tímann og viti menn þetta alveg svínvirkar.

Á Sunnudaginn var ég allt í einu komin hálfa leið í sjoppuna með Bellu í eftirdragi, eða öfugt, á leiðinni að kaupa shake. Hef ekki hugmynd um afhverju.

Mánudag var ég komin út í garð í hífandi roki að spila fótbolta við Bellu. Leiktími var styttur í korter, en samt.

Fullkomnun nýju hugmyndarinnar var hins vegar náð í dag þegar ég arkaði niður að tjörn, með Bellu, í ausandi rigningu að skoða bra bra. Meira en klukkutíma seinna vorum við komnar heim, holdvotar, og ég fékk ekki einu sinni shake í þetta skiptið.

Hugurinn

Það kemur mér sífellt á óvart hvað heilinn í manni er duglegur að grafa óþægilega hluti einhversstaðar þar sem maður er ekki líklegur til þess að rekast á þá svona dags daglega. Innbyggð vírusvörn værs'go. Gallinn er bara að stundum eru þeir einstaklega vel faldir og maður getur ekki með nokkru móti munað bjánalegustu hluti af því að þeir hafa einhverra hluta vegna verið flokkaðir undir kategoríuna "getur valdið skaða á geðheilsu".

Til dæmis í gær voru Richard og Stella frá London að velta fyrir sér hvort þau ættu að koma til Íslands og verja gamlárskvöldi hjá okkur. Stella var að velta fyrir sér hvort það væri ekki lítið dagsljós á þessum árstíma og lýsti yfir nokkrum áhyggjum vegna þess. Eftir nokkra leit komst ég að þeirri niðurstöðu að þessar upplýsingar voru harðlæstar einhversstaðar undir geðheilsukategoríunni og ekki nokkur leið að fá aðgang. Á endanum þurfti að grípa til þess ráðs að googla "daylight hours iceland" í leit að upplýsingunum.

Þetta valdi mér nokkrum heilabrotum því ég gat bara ekki skilið hvernig svona einfaldar og í fljótu bragði séð skaðlausar upplýsingar geta virst horfnar úr heilabúinu. Eftir nokkra umhugsun komst ég þó að þeirri niðurstöðu að vírusvörnin væri ekkert að klikka. Aðgerðin var einfaldlega framkvæmd til þess að koma í veg fyrir að skammdegisþunglyndið héldi innreið sína strax í september bara við tilhugsunina um 4-5 tíma hálfbirtu á dag seinna á árinu. Núna er google náttúrulega búið að eyðileggja allt saman með nákvæmum upplýsingum og ég var rifin úr ástandi lukkulegrar gleymsku inn í dimman veruleikann.

Loksins. Átta tíma svefn

Í nótt leyfði ég mér að sofa í alveg heila 8 klukkutíma. Þetta þætti kannski ekki stórviðburður á flestum öðrum barnlausum heimilum en í augnablikinu er þetta algjör lúxus heima hjá mér. Síðustu vikur hafa liðið hjá í hálfgerðri svefnleysismóðu og eilífum hugsunum um næsta verkefni sem þarf að skila í ýmsum námsgreinum og svo er náttúrulega vinnan líka. Ég held ég sé að öðlast fullkominn skilning á hugtakinu "að lesa yfir sig".
En sem sagt í nótt létum við Bella verkefni vera verkefni. Við sendum húsbóndann út með vinunum og fórum í rúmið með bók sem hefur nákvæmlega ekkert með skólann að gera. Það er ekkert betra en Discworld þegar maður þarf að halda þeim fáu heilasellum sem eru vakandi frá því að snúast í kringum sjálfan sig.
Bella fékk stórt grísaeyra að japla á þó að það væri tæknilega séð ekki laugardagur ennþá og lá hæstánægð með mömmu sín uppí rúmi. Ég er nokkuð viss um að á hennar mælikvarða var þetta næstum því himnaríki. Öll samkeppni tímabundið þurrkuð út. Engin fartölva sjáanleg og enginn pabbi að segja henni að voffar eigi að vera á gólfinu. Síminn var meira að segja skilinn eftir inni í stofu til þess að koma í veg fyrir freistingar eins og að stilla vekjaraklukkuna á einhvern bjánalegann tíma.
Eftir langan og góðan svefn vöknuðum við við að einhver var að banka upp á. Þetta var í sjálfu sér líka stórviðburður af því að það virðist enginn leggja leið sína í miðbæinn þessa dagana nema maður hafi sent út boðskort. Líklega eru allir hræddir við skapvonskuna sem fylgir svefnleysinu. Betra að láta Ástu bara vera í friði fram að jólum, þá er kannski hægt að tala við hana án þess að hún urri á mann.
En allavega voru tvær frænkur mínar mættar á svæðið og ég fékk strax illan grun um að ég hefði misst af einhverju. Eftir að hafa hlustað á skammarræðu um af hverju maður mæti ekki einu sinni þegar maður nú á annað borð býr tveim götum frá Laugaveginum, alveg ófyrirgefanlegt að sýna ekki stuðning og hvort ég hafi verið að djamma í gær og þess vegna ekki drattast fram úr rann upp fyrir mér ljós. Við Bella MISSTUM af hinni árlegu hundagöngu HRFÍ niður laugaveginn. Við sem höfum mætt á hverju ári síðan við fluttum heim til Íslands fyrir 5 árum síðan.
Bella greyið var alveg miður sín af skúffelsi. Tækifærið til að þefa af örugglega hundrað rössum runnið henni úr greypum af því að mamma er alltaf að gera einhver verkefni eða að vinna og gleymdi alveg að athuga hvenær gangan færi fram í ár. Ég sá alveg á henni að hún var við það að orga yfir þessu öllu saman. Við skelltum aulakaffi (instant) í frænkurnar og sendum þær heim, fundum annað grísaeyra sem plástur á sárið og röltum okkur inn í rúm aftur. Svefn er sko alls ekki ofmetinn.