Gleðileg jól

Við Bella erum búnar að vera svo busy síðan síðast að það er bara með ólíkindum að við skulum ekki hafa fengið taugaáfall. Verkefnin voru kláruð á harðahlaupum og prófið þann 19. tekið í fjarveru heilasellana sem höfðu enn ekki látið sjá sig. Það verður örugglega ekki skemmtilegt að sjá útkomuna úr þeirri lífsreynslu. Þess á milli var hlaupið í vinnu, hreingerningar, skreytingar og jólagjafainnkaup.

Þann 20. kom Snoopy í pössun til okkar og hann verður í tvær vikur meðan familian hans er í Danmörku. Snoopy er 3 ára sonur Bellu og er alltaf voða glaður að sjá mömmu sína. Því miður er hann ekki alveg með á hreinu af hverju hann er svona hrifinn og reynir því yfirleitt ítrekað að tjá henni ást sína (holdlega) fyrstu dagana sem hann eyðir í návist hennar, okkur hinum til mikillar mæðu.

Þann 22. komu svo Richard og Stella frá London og það markaði upphafið af túristaferðunum sem hafa einkennt þessi jól (á hlaupum).

Sem betur fer fluttu sellurnar inn aftur eftir prófið og virtust undarlegt nok hafa farið á matreiðslunámskeið í fríinu. Allavega tókst mér að elda jólamáltíð fyrir 5 (fékk alltíeinu heimilislausan Hollending ofan í allt saman) án þess að klúðra eða brenna nokkurn skapaðan hlut, ekki einu sinni sjálfa mig. Bella lagðist hins vegar í þunglyndi þegar kom að þeirra kvöldmat, Snoopy var svo upptjúnaður að hann réðist á hana í þeirri trú að hún væri eitthvað að ryðjast og hún varð svo hrædd að hún vildi sko engann hamborgarahrygg og alls ekki opna pakka. Lá bara stjörf hjá Stellu aumingjaleg á svipinn.

Á jóladag var farið í hangikjöt hjá ömmu eins og venjulega, sökum veðurs var Grænuhlíðinni og heita súkkulaðinu sleppt. Litlu munaði að við værum föst á toppi Hæðargarðar en Astran hafði það fyrir rest. Gestirnir voru yfir sig hrifnir yfir að hafa fengið hvít jól meðan við hin vorum aðeins áhyggjufyllri.

Annars hefur farið fram parakeppni í ýmsum spilum og íþróttum síðan á laugardag, við dömurnar erum með forskotið 9-8, Snoopy er algerlega að fara með kallana í labba pent kategoríunni og liggur við mínus þar. Hins vegar var það nokkuð ljóst að tveir hálfsköllóttir menn myndu hafa betur en við hárprúðu konur í brottfarartíma úr sturtuklefum Bláa lónsins í gær svo þeir unnu sér inn stig þar. Þetta á eftir að vera æsispennandi keppni fram á 2. janúar og gæti endað með að ráðast af hversu mörgum hlutum hver gleymdi að hafa með sér í töskunni heim.

Allt í allt hafa jólin verið mjög lífleg og góð hingað til, Bella hefndi sín á Snoopy í gær og drekkti honum í snjó í garðinum svo hún er voða brött í dag, alger pæja. Nú verðum við að fara að lúlla, það verður víst farin ferð í geðveikina í Kringlunni á morgun og það er víst betra að vera úthvíldur fyrir það ferðalag.

Váá... Langt síðan

Mikið svakalega er langt síðan við höfum bloggað eitthvað við mæðgurnar. Því miður vorum við víst of rólegar síðast því núna erum við komnar í tímastapp aftur. Heilasellurnar eru farnar í verkfall, allavega hefur ekkert spurst til þeirra síðan einhverntíma í byrjun síðustu viku, og ég verð víst að viðurkenna að þó að þær geti verið erfiðar og afskiptasamar á köflum þá er ég farin að sakna þeirra í augnablikinu.

Vefsíðan er komin á netið (vonandi) með smá hjálp frá heilasellum annarra (rosalega er þetta háskólakerfi picky, stórt V eða lítið, who cares) og nú er bara eftir að leggja síðustu hönd á verkið. Ekki það að ég geri mér stórar hugmyndir um stafsetningarkunnáttu og svoleiðis fyrst að sellurnar fóru en maður verður víst að reyna að gera sitt besta. Ég er hins vegar komin á þá skoðun að ég hefði átt að velja mér annað efni fyrir síðuna. Þegar ég horfi á Bellu blessunina sé ég nú orðið ekkert annað en vefsíður, verkefni og vandamál og greyið er farin að halda að mér sé alveg sama um hana. Oh well, það eru að koma jól og þá verður þetta allt bætt upp með hamborgarahrygg og brúnuðum kartöflum.

Annars er Bella í góðum gír. Kvartar lítið þessa dagana. Ætli hún sé ekki búin að sjá á augnaráðinu sem ég sendi henni að þetta sé eins og í fyrra. Annaðhvort var ég að flokka hana eftir Dewey-kerfinu eða að finna lyklunarorð yfir hana. Þá er trúlega betra að halda sig bara í rúminu og leifa mömmu að tapa glórunni í friði.

Ég vildi bara að hún vissi hversu mikið hún er í huga mér. Þegar ég lít tilbaka á síðustu 3 annir hafa flest af þeim stóru verkefnum sem ég hef unnið snúist um hana.

"I wish I was everything my dog thinks I am"

Höfundur óþekktur.