Fréttatilkynning :-)

Á mbl.is í morgun var frétt um að hundaeigendur í miðborginni væru ekki nógu góðir í að hirða upp skítinn eftir fjórfætlingana. Í því sambandi var Njálsgatan einhverra hluta nefnd.

Bella vill taka það fram að hún er alsaklaus af öllu slíku, notar bara hundaklósettið í bakgarðinum og að Bellumamma er alltaf með poka ef ske kynni að það verði slys þegar við förum í labbitúr. Bellumamma hefur persónulega aldrei séð neinar klessur á gangstéttinni og undrar sig á umræðunni sem henni virðist tilefnislaus.

Hins vegar höfum við Bella oft velt þessum hundaumræðum fyrir okkur. Það virðist oft ekki þurfa mikið tilefni til þess að þeir sem ekki eru hrifnir af hundum fari að væla yfir alls konar hlutum meðan kettirnir þeirra eru að gera alla í kringum þá vitlausa. Kannski við Bella förum bara bráðum að hafa samband við borgaryfirvöld og heimtum að eitthvað verði gert í stöðugri traffík katta í gegnum garðinn hjá okkur. Svo við tölum nú ekki um bætur fyrir uppgrafna blómlauka og plöntur sem þeir eyðilögðu í fyrra sumar. Eða kattaskítinn um öll blómabeð.

Af hverju þarf enginn að bera ábyrgð á því?

Afi kom í heimsókn

Síðasta færsla um heimsókn afa fór í einhverja vitleysu svo við ætlum að prófa aftur þrátt fyrir að það séu tvær vikur síðan heimsóknin átti sér stað.

Ómar afi (pabbi Ástu) kom til Íslands um daginn. Hann hefur yfirleitt alltaf fengið húsaskjól hjá Hildi, systur Ástu, þegar hann hefur komið til landsins og við Bella höfum alltaf haft skilning á því þar sem að þar eru "ekta" barnabörn og ekki bara voffi. Einhverra hluta vegna virðist afi hafa hugsað um málið og fengið samviskubit yfir þessari ójöfnu skiptingu. Allavega óskaði hann eftir að fá að verja að minnsta kosti einni nótt á Njálsgötunni í þetta skiptið og það var vitanlega ekkert mál að henda kallinum inn í gestaherbergi.

Bella var voða spennt yfir að afi væri að koma og kom sér fyrir í rúminu í gestaherberginu um leið og mamma var búin að setja hreint á það. Þegar afi loksins bankaði upp á var honum fagnað með svoleiðis gelti og spangóli að annað eins hefur sjaldan heyrst í miðbænum. Hún var staðráðin í því að vera ekki minna metin en hin barnabörnin og byrjaði strax að sýna honum alla bangsana, boltana og hitt dótið sem hún hefur sankað að sér á ævinni. Því miður hafði afi frekar takmarkaðan áhuga og var alveg jafn strangur og mamma í að útskýra að voffar eiga að vera á gólfinu og ekki í sófanum.

Bellumamma nennti ekki að stússast í eldhúsinu frekar en venjulega og fór þá leið að bjóða pabba sínum upp á fyrsta flokks humarsúpu á Sægreifanum, Bellu til mikillar mæðu (engir afgangar).

Þegar heim var komið var spjallað í nokkurn tíma áður en Bellumamma- og pabbi þurftu að fara að lúlla. Bella var voða glöð að hafa afa út af fyrir sig og fékk að leita að tóbaksbréfinu hanns alveg eins og þegar hún var hvolpur í Danmörku. Hins vegar vaknaði Bellumamma seinna um nóttina þegar Bella kom nöldrandi inn í svefnherbergi og lagðist í rúmið sitt. Mamma fór á stúfana og athugaði málið og það kom í ljós að afi var steinsofandi í stól með næstum allt dótið hennar Bellu í fanginu. Manngreyið hafði greinilega sofnað meðan hann var að reyna að skemmta yngsta/elsta barnabarninu og Bella hafði ekki ætlað að sætta sig við það og hlaðið öllu sem hún átti ofan á hann.

Eftir að afi var farinn labbaði hún samt um húsið og nöldraði svoldið þegar hún fann lyktina af píbutóbakinu hanns. Við vonum bara að han fái samviskubit aftur og kíkji eitthvað á Njálsgötuna næst þegar hann kemur. Afi er alltaf velkominn.