Upphafið af þessu bloggi var víst eitthvað bjánalegt verkefni í Bókasafnsfræðinni :) Svo hélt ég aðeins áfram... og hætti... og áfram... og hætti hætti :)
Eftir að hafa farið yfir fyrri færslur sé ég svolítið eftir að hafa hætt skrifunum. Ekki það að ég haldi að heimurinn hafi misst stórann penna, en ég sé núna að þetta er ágætis dagbók. Ekki bara fyrir sjálfa mig, en einnig fyrir Bellu.
Bella er trúlega sá hundur sem hefur náð hæsta aldri innan fjölskyldunnar. Því miður hafa flestir af voffunum þurft að fara "ungir" vegna sjúkdóma. Krabbamein í einhverju formi er víst algengasta orsökin. Þar af leiðandi er enginn viss um hvernig aldraður hundur hagar sér.
Hún er nú 9 1/2 árs og byrjaði að sýna merki um gigt í sumar. Hún fékk lyf í 30 daga, en er fín eftir það. Virðist hafa meiri áhyggjur þegar hún er skilin eftir. Ég er hinns vegar ekki viss um hvort það er ég eða hún sem hefur áhyggjurnar :)
Ég veit ekki hvort það er þörf fyrir að merkja, en held ekki, en hún er byrjuð að setjast allt í einu niður (að vísu þegar enginn annar er nálægt, (heldur hún)) og mýga á gangstéttina. Þetta er eitthvað sem hún gerði aldrei áður. Gangstétt var no..no.. Mig er farið að gruna að hún eigi einfaldlega erfitt með að halda í sér á lengri göngutúrum þannig að núna reynum við að fara frekar götur þar sem við finnum grasþúfu :)
Annars er hún bara Bella mín, en ég verð að viðurkenna að hún er orðin gömul og getur verið fúl á móti eins og allir aðrir gamlingjar. Þess vegna verð ég núna að sjá til þess að hún verði ekki fyrir óþarfa aðkasti frá köttum sem eru bjöllulausir eða krökkum sem eru ekki í ól...
